Anekdotes Olympische Spelen

Sydney 2000

image001.png

Op de Olympische Zomerspelen van 2000 werd er in 37 disciplines om het goud gestreden van 28 verschillende sporten.

Liefst 10.651 atleten, waaronder 4.069 vrouwen, uit 199 landen en uitkomend in 300 wedstrijdonderdelen, een nieuw record.

165 onderdelen voor mannen, 135 voor vrouwen en 12 gemengde. Vrouwen waren uitgesloten van boksen en baseball, mannen van synchroon zwemmen, ritmische gymnastiek en softbal.

Afghanistan was niet uitgenodigd omdat de Taliban elke vorm van sportbeoefening verboden had.

Tijdens de openingsceremonie wandelden Noord- en Zuid-Korea achter een vlag het stadion in, maar ze werden wel afzonderlijk gehuldigd.

Vier atleten uit Oost-Timor marcheerden in de openingsstoet mee als onafhankelijke deelnemers en betraden het stadion net voor gastland Australië.

image002.png

Alle voormalige Australische medaillewinnaars waren op de openingsplechtigheid uitgenodigd, behalve de atleet Peter Norman (1942-2006), die in Mexico zilver won op de 200m. Reden hiervoor was dat hij in 1968 samen met de Amerikanen  John Carlos (1945-) en Tommie Smith (1944-) op het podium op zijn manier tegen de rassendiscriminatie in de Verenigde Staten geprotesteerd had. Terwijl de Amerikanen tijdens de Amerikaanse hymne hun zwart gehandschoende vuist balden, droeg Norman een badge met het opschrift 'Olympic Project for Human Rights'. Toen hij in 2006 overleed aan een hartaanval, kwamen Carlos en Smith naar zijn begrafenis in Australië en hielpen ze zijn kist dragen.

Enkele dagen na de opening werd voorzitter Juan Antonio Samaranch (1920-2010) teruggeroepen naar huis omdat zijn vrouw ernstig ziek was. Bij aankomst in Barcelona was ze overleden. Vier dagen later keerde Samaranch terug naar Sydney, waar de vlaggen halfstok werden gehesen.

In totaal werden 9,6 miljoen ingangskaartjes verkocht, waarvan vijf miljoen in Australië, wat zeshonderd miljoen Australische Dollar in het laatje bracht. De duurste tickets voor de opening- en slotceremonie gingen voor 1.320 dollar van de hand, de zwem- en basketfinales kon men bijwonen mits afdokken van 455 Dollar.

De totale kostprijs voor deze Spelen was 6,6 miljard dollar.

Het Olympisch dorp bestond uit 630 huizen en voor het eerst werden alle 10.651 atleten daarin geherbergd. Enkele maanden later werden de huizen aan particulieren verkocht, die er 400 tot 600.000 Dollar voor over hadden. Het dorp werd met medewerking van Greenpeace gebouwd. Dank zij de grootste oppervlakte zonnepanelen ter wereld werd zoveel mogelijk met zonne-energie gewerkt. Bovendien had men zestien miljoen dollar veil voor de waterzuiveringsstation van het dorp. Het leverde een halvering op van het drinkwaterverbruik.

image003.png

Door de bouw van het nieuwe baseballstadion kwam de natuurlijke biotoop van de ‘Bell Frogs’ in gevaar. Geen nood, dank zij een investering van 900.000 Dollar werd een nieuwe 16 ha grote biotoop gecreëerd en werden de beestjes verhuisd.

image004.png

De openingsceremonie werd door 110.000 toeschouwers bijgewoond, terwijl 3,7 miljard kijkers aan hun TV-scherm gekluisterd waren. Een heus spektakel overigens met paarden, vuur, fonteinen en watervallen. Lokale Cathy Freeman (1973-) stond in het middelpunt van de belangstelling, op grote schermen werd haar training in slow motion getoond en plots kwam ze tussen al dat water en vuur zelf te voorschijn om de fakkel aan te steken. Een rits artiesten zorgde voor de nodige animatie, waaronder Kylie Minogue (1968-) die haar hit ‘On a night like this’ zong, maar ook de ABBA topper ‘Dancing Queen’.

Meer dan 20.000 reporters aanwezig, de televisie uitzendingen namen wereldwijd veertig miljard uren in beslag. De verkoop van de uitzendrechten leverde 1,3 miljard dollar op, vierhonderd miljoen meer dan vier jaar voordien.

De mascottes

image005.png

Dit keer zelfs drie mascottes: Olly de ijsvogel, Syd het vogelbekdier en Millie de mierenegel.

image006.png 

Maar ook een onofficiële mascotte: Fatso the Fat-Assed Wombat, een ontwerp van de Australische komische sportuitzending 'The Dream with Roy and HG'.

Mag het wat meer?

Het IOC stelde gratis 75.000 condooms ter beschikking, maar dat aantal bleek onvoldoende om aan de vraag te voldoen, Er werd een nieuwe lading van 20.000 stuks besteld en het Comité besliste om er in de toekomst 100.000 uit te delen.

Voor het eerst 

Voor het eerst EPO- en bloedtesten.

image007.jpg

Steven Redgrave (1962-) lukte de stunt om als eerste roeier vijf keer opeenvolgend goud te winnen. Zoals gebruikelijk in Engeland kreeg hij hiervoor de titel van 'Sir'.

image008.png

Voor het eerst een competitie gewichtheffen voor vrouwen.

image009.png

Een historisch overwinning van het voetbalelftal van Kameroen dat in de finale 2-2 gelijk speelde tegen Spanje, maar nadien met 5-3 won bij de strafschoppen. Dat leverde de hele ploeg lucratieve contracten op. Samuel Eto’o (1981-) werd door Real Madrid naar Europa gehaald, werd uitgeleend aan CD Leganés, RCD Espanyol en Real Mallorca, waarna hij in 2004 door Barcelona werd aangetrokken, dat hem in 2009 doorverkocht aan Inter Milaan. Modeste M'Bami (1982-) werd door het Franse CS Sedan binnengehaald, na drie seizoenen verhuisde hij naar Paris St Germain, daarna naar Olympique Marseille en vanaf 2009 speelde hij voor het Spaanse UD Almeria. Patrice Abanda (1978-) begon zijn internationale carrière bij het Griekse Aris Thessaloniki, verkaste daarna naar Sparta Praag, FK Drnovice en FK Teplice in Tsjechië en tenslotte bij de Albanese eersteklasser KS Besa Kavaje. Daniel Bekono (1978-) kwam bij de Bulgaarse eersteklasser Beroe Stara Zagora terecht. 'Lauren' Etame Mayer (1977-) werd binnengehaald bij RCD Mallorca, voetbalde zes jaar bij Arsenal, dat hem in 2006 doorverkocht aan Portsmouth FC. Idriss Carlos Kameni (1984-) speelde zes jaar voor het Spaanse RCD Espanyol. Patrick M'Boma (1970-) startte zijn carrière bij Paris Saint Germain en deed daarna een tournee via LB Châteauroux, FC Metz, het Japanse Gamba Osaka, Cagliari Calcio en AC Parma in Italië, Sunderland AFC, het Libische Al-Ittihad Tripoli, Tokyo Verdy 1969 en Vissel Kobe uit Japan. 'Geremi' Sorele Njitap (1978-) speelde achtereenvolgens bij het Paragyaanse Cerro Porteno, het Turkse Gençlerbirligi, 3 seizoenen Real Madrid, Middlesbrough FC, vier jaar Chelsea FC, 3 seizoenen Newcastle United, het Turkse MKE Ankaragücü en het Cypriotische AE Larissa. Pierre Womé (1979-) deed een Italiaanse tour via Vicenza Calcio, SSD Sporting Lucchese, AS Roma, drie seizoenen Bologna FC, Brescia Calcio, Inter Milaan, daarna Fullham FC, RCD Espanyol, twee jaar Borussia Dortmund en 1. FC Köln. Serge Mimpo (1974-) begon bij de Griekse teams Panachaiki FC en Ethnikos Asteras, waarna hij naar het Franse Red Star Saint-Quen verhuisde en de Franse nationaliteit aannam. Clément Beaud (1980-) begon een rondreis via het Poolse Widzew Lódz, FK Vetra uit Litouwen en de Portugese teams Coimbra Academic Association, Sporting Clube de Esmoriz, Académico de Viseu Futebol Clube en Moreirense Futebol Clube. Joël Epalle (1978-) voetbalde in Griekenland achtereenvolgens bij Ethnikos Piraeus FC, Panachaiki GE,  Aris Thessaloniki Football Club, Panathinaikos Football Club, Iraklis, drie jaar Vfl Bochum, FK Baku uit Azerbeidjan om dan terug te keren naar Iraklis. Nicolas Alnoudji (1979-) begon bij het Turkse Çaykur Rizespor, daarna Paris St-Germain, SC Bastiaen CS Sedan in Frankrijk, even bij Al-Sailiya Sport club in Qatar en Al-Ain Sports and Cultural Club in de Verenigde Arabische Emiraten, het Belgische Mons, twee seizoenen bij het Portugese Sporting Clube Olhanense, het Franse US Créteil, het Roemeense Pandurii Târgu Jiu en JS Saint-Pierroise op het eiland Réunion. Serge Branco (1980-) speelde in Duitsland voor Eintracht Braunschweig, Eintracht Frankfurt en VfB Stuttgart, verhuisde daarna naar het Engelse Leeds United en Queens Park Rangers, verkaste toen naar Rusland bij FC Shinnik Yaroslavl en Krylia Sovetov, waarna hij telkens één seizoen speelde bij het Duitse MSV Duisburg, het Griekse Levadiakos FC en het Poolse Wisla Kraków. Albert Meyong Zé (1980-) werd aangetrokken door het Italiaanse Ravenna, speelde daarna vijf jaar in Portugal voor Vitória Futebol Clube en één seizoen voor Belenenses Lisbon, daarop naar Spanje voor twee jaar Llevant Unió Esportiva, één seizoen Albacete en tenslotte de Portugese teams van Belenenses Lisbon en Braga. Daniel Ngom Kome (1980-) speelde voor de Spaanse clubs Atlético Madrid, Levante, CD Numancia, Getafe CF, Ciudad de Murcia, Mallorca, Real Valladolid en Tenerife. Patrick Suffo (1978-) tenslotte verhuisde van Barcelona naar Nantes, Sheffield United, het Spaanse Numancia, Al-Hilal in Saudi-Arabië, Coventry City, Dubai Club, het Noorse Odd Grenland,  Maccabi Petah Tikva en F.C. Ashdod uit Israël, het Spaanse CD Puertollano en Wrexham FC uit Wales.

image010.png

Marion Jones (1975-) won als eerste atlete vijf medailles tijdens dezelfde spelen.

image011.png

Voor het eerst professioneel baseball op de Spelen.

image012.png

De 22-jarige Nils Schumann (1978-) was de eerste Duitser die de 800m won. Met een scherpe 1.45.14 versloeg hij de in Kenia geboren Deen Wilson Kipketer (1972-), die als wereldrecordhouder torenhoog favoriet was. Door blessures bracht de Duitser na zijn sensationele zege echter meer tijd door in operatiezalen en artsenpraktijken dan op de tartanbaan. In 2006 had hij er zich terug bovenop gewerkt, maar toen hield een hondenbeet hem weg van het EK in Göteborg.

image013.jpg

De Australische Cathy Freeman (1973-) won de 400m in 49.11 en zorgde daarmee voor een dubbel unicum, ze was de eerste winnares die ook de Olympische vlam mocht ontsteken, bovendien was ze de eerste Aboriginal met goud. Tijdens de ereronde zwaaide ze met zowel de  Australische vlag als met die van haar volk. Drie jaar later trok ze zich terug, omdat ze er nooit meer in slaagde om haar prestatie te herhalen. Ze zei ooit in een interview:

"I might be a champion athlete but that doesn't make me a champion person."

Vrij vertaald:

“Als atleet ben ik misschien een kampioen, maar dat maakt van mij nog geen kampioen als persoon.”

Haar levensmoto 'Cos I'm free' of 'Omdat ik vrij ben' stond op haar schouder getatoeëerd.

image225.jpg

Het Amerikaanse kwartet Barbara Bedford (1972-), Megan Quann (1984-), Jenny Thompson (1973-) en Dara Torres (1967-) zwom met 3.58.30 een nieuw wereldrecord op de 4 x 100m wisselslag en was daarmee de eerste vrouwenploeg die onder de vier minuten dook.

image014.png

Dara Torres (1967-) was de eerste Amerikaanse zwemster die voor vijf Olympische Spelen geselecteerd werd en daar vier gouden, vier zilveren en vier bronzen medailles won. Zij was ook de oudste medaillewinnares. Op 14-jarige zwom ze een eerste wereldrecord en ze was 17 toen ze haar eerste Olympisch goud haalde. In 1992 op 25-jarige leeftijd stopte ze met topsport, maar zeven jaar later kwalificeerde ze zich opnieuw voor de Spelen van Sydney, waar ze vijf medailles haalde. De Spelen van Athene liet ze aan zich voorbijgaan en in 2006 kreeg ze een dochter Tessa. Na die geboorte hervatte ze de training en in 2008 werd ze voor de Spelen van Beijing geselecteerd, waar ze in de 50m vrije slag en de beide estafettenummers zilver won. Torres was ook de eerste atlete die naast verschillende fotomodellen in het badpakkennummer van het Amerikaanse magazine 'Sports Illustrated' poseerde en ze gold als als een van de meest glamoureuze zwemsters.

De meest succesvolle atleten

image015.png

De Tsjech Jan Železný (1966-) won het speerwerpen voor de derde opeenvolgende keer.

image016.jpg

Marion Jones (1975-) haalde goud in de 100, de 200 en de 4 x 400m en brons in het verspringen. Op de foto is merkbaar met hoeveel voorsprong ze goud haalde, in 2007 bekende ze echter dat ze aan de verboden snoepjes had gezeten en moest ze al haar medailles inleveren.

image017.png

Birgit Fischer (1953-) haalde op haar zesde Olympiade goud in de K2 en K4, meteen de zevende gouden medaille. Op de foto de winst in de K4 met naast Birgit Fischer ook Anett Schuck (1970-), Manuela Mucke (1975-) en Katrin Wagner-Augustin (1977-).

image018.png

Zes medailles voor de Russische turner Alexei Nemov (1976-), net als vier jaar voordien

image019.png

Derde opeenvolgend goud voor de Cubaanse bokser Félix Savón (1967-) bij de zwaargewichten, waarmee hij even goed presteerde als de Hongaar László Papp (1926-2003) en landgenoot Teófilo Stevenson (1952-2012). Savón werd ook zes keer wereldkampioen.

image020.png

Ian Thorpe (1982-) won in eigen land goud op de 400m, 4 x 100m en 4 x 200m vrije slag en haalde zilver op de 200m vrije slag en de 4 x 100m wisselslag. Vier jaar later in Athene voegde hij daar twee keer goud, een keer zilver en een keer brons aan toe. Bovendien verbeterde hij dertien keer een wereldrecord.

image021.png

De Nederlandse zwemster Inge de Bruijn (1973-) won goud op 100m vlinderslag, de 50 en 100m vrije slag. Met de estafetteploeg haalde ze zilver op de 4 x 100m vrije slag. Het betekende haar grote doorbraak, want door gebrek aan motivatie had ze in 1996 de Spelen van Atlanta gemist. In 2001 herhaalde ze haar succes op het WK in het Japanse Fukuoka. Op de Spelen van 2004 in Athene haalde ze  goud op de 50m vrij, zilver op de 100m vrij en brons op 100m vlinder en 4 x 100m vrije slag. In 2007 stopte ze met zwemmen, maar inmiddels deed ze al heel wat televisiewerk. Zo presenteerde ze op een Rotterdamse zender het programma 'Trend&Shopping', deed ze mee aan 'Dancing with the Stars' en 'Let’s dance' en vertegenwoordigde ze de Stichting KiKa, Kinderen Kankervrij. Voor de NOS was ze gastcommentator bij zwemkampioenschappen maar ook het uithangbord van het Nederlandse lingeriemerk Sapph en het afslankprogramma NewFysic. De publiciteitsfoto hierboven van het lingeriemerk Sapph moest normaal in Holland Heralds verschijnen, de KLM vond de Bruijn echter te sexy en verbood de publicatie.

image022.jpg

Leontien Zijlaard-van Moorsel (1970-) was de blikvanger in het wielrennen met winst in de wegwedstrijd, de tijdrit en de 3km achtervolging, met ook nog eens zilver in de puntenkoers.

image023.png

Zwemster Jenny Thompson (1973-) won drie keer goud in de estafettenummers 4 x 100 en 4 x 200m vrije slag en de 4 x 100m wisselslag. In 2006 studeerde de Amerikaanse af als arts aan de Columbia University College of Physicians and Surgeons en werkte nadien als anaestesiste in het Brigham and Women’s Hospital van Boston. in 2000 hield Thompson het zwemmen voor bekeken met een oogst van twaalf wereldtitels en tien Olympische medailles, waarvan acht gouden. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, in 2002 deed ze een comeback tijdens de Pan Pacific Swimming Championships in Yokohama, waar ze op twee dagen tijd vijf medailles won. Het jaar nadien haalde ze vijf medailles op het WK, waarvan twee gouden. Op haar vierde Olympiade in 2004 was ze met 31 jaar de oudste Amerikaanse deelneemster, maar won ze met de estafetteploeg toch nog zilver in de 4 x 100m vrije slag en de 4 x 100m wisselslag. Haar Olympische loopbaan leverde haar twaalf ereplakken op, waarvan acht gouden.

Oeps, kleine vergissing

image024.png

Opschudding in de all-roundfinale bij de vrouwen, toen de ene na de andere turnster viel bij de sprong over het paard. Enkelen van hen waren zelfs ernstig gekwetst, maar niemand zocht naar de oorzaak daarvan. Tenslotte werd half de tweede ronde vastgesteld dat het paard vijf centimeter te laag stond, voldoende om perfect uitgevoerde sprongen te laten mislukken. Het hele gedoe leidde tot de uitschakeling van de Russische topfavoriete Svetlana Khorkina (1979-).

Zelfs naakt te zwaar

image730.jpg

De Britse judoka Debbie Allan (1975-) moest absoluut aan gewicht verliezen wilde ze meedoen aan de categorie tot 52kg waarvoor ze was ingeschreven. Ze knipte zich de haren af, ging drie uur in de sauna zitten en stond daarna zelfs in haar nakie op de weegschaal in het zicht van heel wat kijklustigen. De weegschaal duidde nog steeds 50 gram teveel aan, waardoor Allen de Spelen mocht vergeten. Toppunt was dat ze dat jaar ook in de categorie tot 57 kg ongeslagen was, maar het Britse Olympische Comité had voor die categorie iemand anders geselecteerd.

Niet alleen goed in speerwerpen

image780.jpg

De Amerikaanse nieuwszender ESPN maakte een pikant verhaaltje bekendover landgenoot Breaux Greer (1976-), die deelnam aan het speerwerpen, maar door een kniekwestuur de finale niet haalde. Getuigen hadden gemeld dat hij die nacht op zijn kamer in het Olympisch dorp het bezoek had gekregen van drie dames, een polsstokspringster, een hordenloopster en een Scandinavische toeriste.

Bedriegers

image025.png

Verontwaardiging tijdens de Paralympics toen bleek dat in het Spaanse basketteam, dat alle tegenstand van de vloer had geveegd, liefst tien van de twaalf spelers helemaal geen handicap hadden. Spanje moest het goud dan ook inleveren.

image778.jpg image779.jpg

De Amerikaanse Suzy Favor-Hamilton (1968-), die deelnam aan de Spelen van 1992 en 1996, werd nu als een van de kanshebster op een medaille getipt in de 1.500m. In de finale kwam ze echter ten val, maar later bekende ze dat ze zich moedwillig liet vallen toen ze merkte dat de kans op een podiumplaats vervlogen was. Ze kwam in een negatieve spiraal terecht. Nadat haar broer de hand aan zichzelf sloeg en een vriend aan kanker stierf werd ze zwaar depressief en overwoog ze zelfs zelfmoord. Enkele weken voor de Spelen van 2004 in Athene stopte ze haar sportieve carrière en begon ze een makelaarsbedrijf. Bovendien gaf ze spreekbeurten over motivatie. Maar in 2012 raakte bekend dat ze in Las Vegas, Chicago en Houston onder de naam Kelly Lundy de kost verdiende als call-girl aan 6.000 Dollar per dag, waarmee ze bij de top twee van best verdienende dames van plezier was.

Moord voor een Olympische selectie

image002_3.jpg

De Australische Keli Lane (1975-) was een beloftevolle waterpolospeelster, die in 1995 met de junioren zilver won op het WK in het Canadese Quebec. Ze had er alles voor over om ook voor de OS in eigen land geselecteerd te worden. Drie opeenvolgende zwangerschappen staken echter een stokje voor die sportieve ambities. Twee dochtertjes werden door pleegouders geadopteerd, het derde Tegan werd in september 1996 zelfs vermoord. Op 18 april 2011 werd Keli Lane hiervoor tot achttien jaar cel veroordeeld, tijdens het proces kwam uit dat ze ook nog twee abortussen had gepleegd.

Le dunk de la mort

image026.png

Tijdens de basketwedstrijd tussen de Verenigde Staten en Frankrijk lukte Vince Carter (1977-) één van de meest sensationele korven aller tijden. Nadat hij de bal van een Fransman had afgesnoept snelde de 1m98 grote Amerikaan richting Franse korf, maar vond daar de 2m18 lange Frédéric Weis (1977-) op zijn weg. Carter sprong hoog op, spreidde zijn benen, schuurde het hoofd van de Fransman en dunkte de bal in de korf. De Franse pers omschreef de actie als ‘le dunk de la mort’ of 'de dunk van de dood'.

Eerste nederlaag

image027.png

De Rus Alexander Karelin (1967-) wilde in Sydney voor de vierde opeenvolgende keer goud halen bij de zwaargewichten in het Grieks-Romeins worstelen. Maar dat was zonder de Amerikaan Rulon Gardner (1971-) gerekend die hem in de finale versloeg. De eerste nederlaag in dertien jaar en niemand had de laatste zes jaar ook maar één puntje kunnen scoren tegen de Rus. Gardner van zijn kant had nog nooit een titel gewonnen, maar kroonde zich het jaar nadien in het Griekse Patras tot wereldkampioen na een gevecht met de Hongaar Mihaly Deak-Bardos (1975-). Die overwinning had nochtans aan een zijden draadje gehangen, want Gardner kwetste zich zowel bij een motor- als een snowmobielongeval, wat hem de amputatie van een teen en een ontwrichte pols opleverde. Op de Spelen van 2004 in Athene kon hij zijn titel niet verdedigen, hij moest zich met brons tevreden stellen. Na die beslissende partij plaatste hij zijn sportschoenen in het midden van de canvas, waarmee hij aangaf met worstelen te stoppen.

image029.jpg

Hij ging de professionele tour op en specialiseerde zich in de ‘mixed martial arts’, een competitie waarin alle gevechtssporten vertegenwoordigd zijn. Op de foto nam hij het op tegen de Japanse judoka Hidehiko Yoshida (1969-), die goud won op de Spelen van 1992. In 2007 stortten Gardner en twee maats in Lake Powell neer met een sportvliegtuig. De drie moesten twee uur zwemmen in water van 7°C om de oever te bereiken, brachten daarna de nacht door in open lucht, maar hielden er gelukkig niets aan over. Gardner werd door TV-zender NBC ook als analist worstelen gevraagd voor de Spelen van 2008.

Pérec vlucht

image030.png

Enkele dagen voor de reeksen van de 400m pakte de Franse Marie-José Pérec (1968-) haar koffers en trok huiswaarts. De dubbele Olympisch kampioene voelde zichdoor de pers en door de fans van lokale Cathy Freeman (1973-) opgejaagd.

Blind

image031.png

De bijna blinde Amerikaanse Marla Runyan (1969-) werd achtste in de 1.500m en was daarmee de eerste atlete die zowel aan Olympische Spelen als aan Paralympics deelnam. Tijdens de Paralympics van 1992 won ze goud in het verspringen en op de 100, 200 en 400m. Tijdens de editie van 1996 haalde ze zilver in het kogelstoten en won ze de zevenkamp. Ze liep ook marathons, was drie keer Amerikaans kampioene 5.000m en won de 1.500m op de Pan Amerikaanse Spelen van 1999. Ze publiceerde haar biografie "No Finish Line: My Life As I See It", vrij vertaald: "Geen aankomstlijn: mijn leven zoals ik het zie". In 2002 won ze het Amerikaanse stratenkampioenschap over 5 en 10 km en trouwde ze met haar coach Matt Lonergan. Het jaar nadien was ze opnieuw de beste op de 5km, in 2004 kwalificeerde ze zich voor de Spelen van Athene en in 2005 schonk ze het leven aan een dochter Anna Lee. In 2006 won ze het Amerikaans kampioenschap over 20km.

Tijdsgebrek

Door de overvolle agenda moest de voorronde van sommige voetbalwedstrijden twee dagen voor de openingsplechtigheid gespeeld worden. Pech voor het lokale publiek, de Australiërs gingen tegen Italië de boot in met 1-0.

Grote hulp

image032.png image033.png

Om hun voorbereiding op de Olympische Spelen te financieren, ging de Australische vrouwelijke voetbalploeg 'The Matildas' uit de kleren voor een kalender.

Doping

Op de Spelen van Sydney werd via bloed- en urinetesten voor het eerst naar EPO gespeurd. Maximaal 400 gerichte controles waren er door de medische commissie voorzien. De tests waren echter omstreden omdat EPO na 72 uren niet meer op te sporen is, terwijl de werking ervan toch langer duurt. Een studie van de Universiteit van Colombia was niet mals voor de dopingaanpak van het IOC, de wetenschappers besloten dat 90% van alle Olympische atleten prestatie-verbeterende middelen gebruikte en dat het IOC daar weinig aan deed. De reactie van het IOC loog er niet om:

“Dat de Amerikanen de hand in eigen boezem steken, in de VS gaan dopinggebruikers vrijuit. Meer nog, een volgespoten atleet als baseball speler Marc McWire (1963-), die helemaal niet verhult dat hij het groeihormoon dihydroepiandosteron of DHEA als het ware tussen z'n boterhammen smeert, is er een nationale held. Eind juli kloeg een voormalig arts van het Amerikaans Olympische Comité nog aan dat dopinggebruikers in de Verenigde Staten systematisch ongemoeid worden gelaten.”

De Nigeriaanse 800m loopster Dupe Osime testte positief op Nandrolone en mocht daarom niet aantreden op de Spelen van Sydney.

image007_5.png

De Franse renner Emmanuel Magnien (1971-) werd tijdens de Ronde van Frankrijk betrapt op het gebruik van corticoïden, hij kreeg van het UCI drie maanden schorsing en miste daardoor de Olympische Spelen.

image231.jpg

Net voor de Spelen werd Simon Kemboi (1967-) betrapt op het gebruik van Nandrolon, waardoor de Keniaan zijn deelname aan de 4 x 400m mocht vergeten.

image232_1.jpg

De Roemeense Mihaela Melinte (1975-) veroverde in 1999 in Sevilla de wereldtitel hamerslingeren en verbeterde dat jaar drie keer het wereldrecord om het op 76m07 vast te pinnen. Op de nachtmeeting van Milaan werd ze op nandrolon betrapt en kreeg daarvoor twee jaar schorsing, waardoor ze de Olympische Spelen miste. Na haar schorsing raakte ze nooit meer in de buurt van haar werelddprestaties.

image571.jpg

De Roemeense snelwandelaarster Claudia Stef-Iovan (1978-) werd in mei op doping betrapt, ze kreeg twee jaar schorsing waardoor ze de Spelen van Sydney mocht vergeten

image008_2.png

Yevgeniya Yermakova (1976-) uit Kazakstan testte enkele maanden voor de Spelen tijdens een zwemmeeting in Monaco positief op diuretica en mocht daarom in Sydney niet aantreden.

image009_3.png

De Amerikaanse wielrenster Tammy Thomas (1970-) werd tijdens de trials in eigen land betrapt op het gebruik van testosteron, waardoor ze de Spelen mocht vergeten. In 2001 testte ze positief op een nooit eerder geziene steroïde Norbolethone. Toen controleur Tom McVay in 2002 voor een test buiten competitie bij haar aanbelde, deed ze de deur open met haar halve gezicht vol scheercrème. Buiten een baard had ze ook borsthaar, een diepe stem en mannelijke kaalheid. Naar aanleiding van de beruchte BALCO affaire werd ze in 2008 levenslang geschorst en een rechtbank veroordeelde haar voor het plegen van drie meineden en het belemmeren van het gerechtsonderzoek. Wat de zaak nog erger maakte was dat ze omwille van die feiten meteen ook haar carrière als advocate mocht vergeten.

image233.jpg

De Iraniër Anoushirvan Nourian (1972-), boksend bij de licht gewichten, mocht niet aan zijn eerste wedstrijd beginnen, omdat hij net voor de Spelen op doping werd betrapt.

image010_3.png

De Chinese zwemster Wu Yanyan (1978-), de wereldrecordhoudster van de 200m wisselslag, werd tijdens de trials in eigen land op het gebruik van anabole steroïden betrapt en hiervoor door haar bond vier jaar geschorst. Sydney mocht ze vergeten.

image569.jpg

Bij het begin van de Spelen was de Chinese ploeg merkwaardig afgeslankt. De controversiële atletiekcoach Ma Junren (1944-) en zes van zijn afstandslopers werden thuisgelaten nadat hun bloedtests abnormale resultaten vertoonden. Ook 21 andere atleten, waaronder vier zwemmers bleven thuis na 'verdachte' testresultaten.

Bij aankomst in Australië werd de Oezbeekse delegatie met valiezen vol hormonen betrapt .

Deze Spelen werden onrecht aangedaan door het massale dopinggebruik, elke dag opnieuw viel er wel eentje te noteren.

13 september

image011_4.png
 
De Taiwanese gewichtheffer Chen Po-pu (1988-), in het verleden op het WK podium bij de junioren, was de eerste atleet die in Sydney wegens doping werd uitgesloten. Het nieuws raakte pas in Sydney bekend dat hij bij een test in eigen land betrapt was op Methandienone.

image012_2.png
 
De maand voordien al had de Internationale Gewichtheffers Federatie beslist om twee andere Taiwanezen de deelname aan de Spelen te verbieden wegens dopinggebruik, een van de twee was drievoudige wereldkampioen Chen Jui-Lien (1971-).

image013_4.png
 
De Bulgaarse hinkstap- en verspringster Iva Prandjeva (1972-) testte eveneens positief op Nandrolon. Vier jaar voordien in Atlanta was dat ook al gebeurd en toen kreeg ze twee jaar schorsing. Als recidiviste mocht ze nu levenslang aan de kant.

15 september

image234_1.jpg

De Roemeense gewichtheffers Traean Ciharean (1969-), brons in 1992 en Andrei Mateias werden na een positieve plas huiswaarts gestuurd. Daarop dreigden beide atleten met een hongerstaking, maar het IOC hield voet bij stuk waarop Ciharean, die een levenslange schorsing boven het hoofd hing, op mysterieuze wijze verdween. Razvan Ilie (1976-) was eerder dat jaar al betrapt en geweerd uit de Roemeense ploeg. Daarop besliste het IOC om het hele 6-koppige Roemeense gewichtheffersteam huiswaarts te sturen,

17 september

image014_2.png

Ook het Noorse supergewicht Stian Grimseth (1972-) had blijkbaar aan Nandrolone gezeten en werd dus uit Sydney verbannen. Grimseth schreeuwde zijn onschuld uit en in 2002 daagde hij het Amerikaanse bedrijf American Universal Nutrition voor de Rectbank omdat er op de bijsluiter van hun voedingssupplement Ribose niet stond aangegeven dat het anabole steroïden bevatte. Een analyse van het door de Noor ingenomen product toonde immers aan dat het nandrolon bevatte. Met meerdere miljoenen werd de zaak uiteindelijk in der minne geregeld en Grimseth voelde zich geen 'cheater' meer. Hij werd door het IOC vrijgesproken, won in 2008 het Noors kampioenschap en stortte zich daarna in de politiek als lid van de Conservatieve Partij.

image015_3.png

De Roemeense zwemmer Cezar Badita (1979-), die een schorsing van vier jaar boven het hoofd hing, mocht toch aantreden in de 400m wisselslag, omdat hij tegen zijn straf in beroep ging. In de finale tikte hij aan als zevende, maar na de Spelen kreeg hij toch een straf aangesmeerd.

image016_2.png

Het Internationaal Olympisch Comité schorste de Russische 400m loopster Svetlana Pospelova (1979-) omdat ze tijdens een test buiten competitie positief testte op steroïden.

18 september

image017_2.png
 
De Duitser Dieter Baumann (1965-), in 1992 olympisch kampioen 5.000m, werd wegens een positieve controle op Nandrolone twee jaar geschorst.

19 september

image018_2.png
 
De Oekraïner Alexandr Bagach (1966-), vier jaar voordien in Atlanta nog derde in het kogelstoten, werd voor de derde keer geklist en levenslang geschorst.

20 september

image019_3.png
 
De Bulgaarse gewichtheffer Ivan Ivanov Ivanov (1971-) testte na zijn zilveren medaille positief op het gebruik van diuretica en kreeg daarvoor twee jaar schorsing

image020_2.png
 
Hamerslingeraar Vadim Devyatovsky (1977-) werd terug naar Belarus gestuurd na een positieve test buiten competitie op Nandrolone.

image021_3.png
 
De Canadese ruiter Eric Lamaze (1968-) werd betrapt op het gebruik van cocaïne.

image313.jpg

De Tsjechische wielrenner Jan Hruška (1975-) leverde een positieve Nandrolone plas af en mocht zes maanden vanaf de zijkant toekijken.

22 september

image023.jpg

De Bulgaarse Izabela Dragneva (1971-) moest na haar overwinning in het gewichtheffen in de categorie tot 53kg het goud terug inleveren na een positieve test op het diureticum Furosemide.

image024_2.png
 
Ook de Bulgaar Sevdalin Minchev Angelov (1974-) testte positief op het diureticum Furosemide bij de < 56kg en verloor daardoor zijn bronzen medaille. Diuretica werden door de gewichtheffers gebruikt om andere verboden stoffen te maskeren, maar ook om te vermageren. De hele Bulgaarse ploeg werd daarop uitgesloten: ‘three strikes and out rule’, een nieuwe regel van de International Weightlifting Federation, waarbij een nationale federatie minstens twaalf maanden werd uitgesloten indien drie van haar gewichtheffers in hetzelfde kalenderjaar positief testten. En een derde Bulgaar was eerder dat jaar al betrapt.

image025_3.png

De Armeense gewichtheffer Ashot Danielyan (1974-) won brons bij de superzwaargewichten, maar ook hij leverde een positieve plas af en moest zijn kleinood inleveren.

Inmiddels had het team gewichtheffers uit Qatar, dat uit twee voormalige Bulgaren bestond, zich omwille van ‘gezondheidsredenen’ uit de Spelen teruggetrokken.

24 september

image026_2.png

Bij Andris Reinholds (1971-), een roeier uit Litouwen, werd Nandrolone in de urine gevonden en ook hij vloog huiswaarts. Vermits het niet de eerste keer was, kreeg hij een levenslange schorsing.

25 september

image027_3.png

De Amerikaanse kogelstoter Cottrell Hunter (1968-), wederhelft van Marion Jones (1975-), testte positief op Nadrolone. Daags nadien meldde Prins Alexandre de Mérode (1934-2002), het Belgisch hoofd van de Medische Commissie van het IOC, dat Hunter in juni en juli vier keer op datzelfde product was betrapt. Hunter had zijn les geleerd en kwam wegens ‘blessure’ niet opdagen voor de wedstrijd in Sydney.

27 september

image570.jpg

De Roemeense Mihaela Melinte (1975-) veroverde in 1999 de wereldtitel hamerslingeren in Sevilla en verbeterde dat jaar drie keer het wereldrecord om het op 76m07 vast te pinnen. Kort voor de Olympische Spelen testte ze positief op Nandrolone tijdens de 'Notturna dui Milano', waardoor ze op de Olympiade niet zou mogen aantreden. De Roemeensen atletiekbond had haar dat echter niet gemeld en dus verscheen ze normaal in het stadion, waar ze echter buitengegooid werd en een tweejarige schorsing bovenop kreeg.

image034_2.png

De Noor Fritz Aanes (1978-), vierde in het Grieks-Romeins worstelen < 85kg, werd twee jaar geschorst omdat ook hij Nandrolone had gebruikt.

image035_2.png

Ook de Griekse rugslag zwemster Aikaterini ("Katerina") Bliamou (1982-) had aan de Nandrolone gezeten en twee geschorst

image034.png

Olympisch goud dank zij een duidelijke 4-0 overwinning tegen de Amerikaan Brandon Slay (1975-), maar worstelaar Alexander Leipold (1969-) kon er slechts drie dagen van genieten. Toen bleek dat de Duitser voor die zege Nandrolone had gebruikt, mocht hij het goud inleveren en werd hij één jaar geschorst. In 2003 werd Leipold tijdens een worstelkamp in het Russische Tashkent door een beroerte getroffen, waardoor hij eenzijdig verlamd was. Nadien kwamen daar nog twee aanvallen bij, gelukkig zonder erg, zodat hij vlug herstelde en terug kon worstelen.

image035.png

De Amerikaanse Marion Jones (1975-) won vijf medailles Twee maanden voor de Spelen van Sydney was er al opschudding ontstaan toen bleek dat haar toenmalige echtgenoot kogelstoter C.J. Hunter (1968-) op doping was betrapt. Daardoor kwam de bal aan het rollen, vooral nadat voormalig musicus Victor Conte (1951-) de eigenaar van de Bay Area Laboratory Co-Operative zijn boekje opendeed aan de recherche. Hij bekende dat hij heel wat atleten waaronder Hunter, van anabolica had voorzien. Een moeilijk moment voor Jones want de geruchtenmolen zwol aan. In 2002 scheidde het koppel en hertrouwde Jones met Tim Montgomery (1975-), die in 2002 met een chrono van 9.78 een nieuw wereldrecord liep op de 100m. Maar ook Montgomery werd door Conte aangeduid als gebruiker, wat hij eerst in alle toonaarden ontkende maar later noodgedwongen toch moest toegevn en hiervoor twee jaar geschorst werd. De geruchten dat ook Jones doping had gebruikt namen steeds meer toe, ze werd zelfs geschorst, maar wegens gebrek aan bewijzen vrijgesproken. In 2007 tenslotte bekende ze dat ze tijdens de twee jaar voorafgaand aan de Spelen anabolica had geslikt. Hiervoor werd ze levenslang geschorst en wegens haar leugens vloog ze zes maanden de gevangenis in, waarna ze financieel volledig aan de grond zat. Montgomery van zijn kant werd tot 46 maanden veroordeeld wegens het witwassen van 775.000 Dollar en kreeg in 2008 ook nog eens vijf jaar voor het dealen van heroïne. In 2009 scheidde hij van Jones en hertrouwde hij in de gevangenis met één van de moeders van zijn vele kinderen.

image036.png

Jerome Young (1976-) werd voor geselecteerd de 4x400m estafette, maar de Amerikaan liep enkel de voorronde. Labo onderzoek wees uit dat ook hij Nandrolon had gebruikt. Na heel wat discussies mocht de Amerikaanse ploeg het gewonnen goud houden, omdat Young de finale niet had gelopen. Tijdens het WK van 2003 kroonde Young zich tot wereldkampioen 400m, in juli 2004 testte hij positief op EPO en werd hij levenslang geschorst.

image037.png

Tot ieders verbazing speelde de Amerikaanse 4 x 400m ploeg haar goud toch nog kwijt toen Antonio Pettigrew (1967-2010) in 2008 toegaf aan de verboden snoepjes te hebben gezeten en toen ook de tweeling Alvin (1974-) en Calvin Harrison (1974-) tot bekentenissen overging schrapte het IOC de Amerikaanse zege. Alleen Angelo Taylor (1978-), die enkel de voorronde liep maar wel de 400m horden won en Michael Johnson (1967-), goud op de 400m, ontkenden het gebruik van stimulerende middelen en werden er overigens ook nooit op betrapt. Johnson dacht er over na om zijn medaille in te leveren omdat hij zich "cheated, betrayed and let down" of “bedrogen, verlaten en in de steek gelaten” voelde door de bekentenissen van Pettigrew en Harrison. Pettigrew werd in augustus 2010 dood aangetroffen op de achterbank van zijn afgesloten auto. De autopsie leerde dat het om zelfmoord ging door inname van een overdosis slaapmiddelen. Calvin Harrison mocht niet naar de Spelen van 2004, omdat hij tijdens het WK van 2003 betrapt was op het gebruik van Modafinil en daarvoor twee jaar schorsing kreeg, terwijl tweelingbroer Alvin zelfs vier jaar mocht toekijken door de inname van meerdere verboden substanties.

image226_1.jpg

Ook de Mongoolse worstelaar Oyuunbilegiin Pürevbaatar (1973-) werd op doping betrapt en van de Spelen uitgesloten.

image038.jpg

Grote opschudding in het turnen, toen de Roemeense Andrea Raducan (1983-) haar all-round titel moest inleveren nadat ook zij op doping werd betrapt.

Te jong

image305.jpg

Op 28 april 2010 ontnam het IOC het Chinese vrouwenteam de bronzen medailles in het turnen ten voordele van de Amerikaanse ploeg, omdat de Chinezen een meisje hadden ingezet jonger dan 16 jaar. Dong Fangxiao (1986-) was slechts veertien jaar oud in 2000, terwijl ze als 17-jarige stond ingeschreven. Om dezelfde reden verloor de Chinese haar wereldtitel die ze het jaar nadien binnenhaalde. De zwendel kwam aan het licht toen Fangxiao zich met haar juiste geboortedatum als technische hulp inschreef voor de Spelen van 2008 in Beijing. Na die Spelen in eigen land verhuisde ze met haar echtgenoot naar Nieuw-Zeeland, waar ze turnlerares werd.

Belgische prestaties

image163.jpg

Zilver voor de 42-jarige Etienne De Wilde (1958-) en de 40-jarige Matthew Gilmore (1960-) in de ploegenkoers op de baan.

image165.jpg

Filip Meirhaeghe (1971-) eindigde tweede in het mountainbiken.

image167.jpg

In het tennis dubbelspel bij de vrouwen brons voor Els Callens (1970-) en Dominique Monami (1973-).

image169.jpg image171.jpg

Brons in het judo voor Ann Simons (1980-) bij de lichtgewichten en voor Gella Vandecaveye (1973-) bij de half-middelgewichten.

Zwemmen

image023_11.jpg

Dagelijks moedigden 17.000 toeschouwers in het Sydney International Aquatic Centre 954 deelnemers aan uit 150 landen in hun strijd om 34 Olympische titels, waarbij vijftien wereldrecords, 38 Olympische records en 75 nationale besttijden verbeterd werden. De Amerikanen waren de sterksten, zij sprokkelden veertien gouden, acht zilveren en elf bronzen medailles.

image039.jpg

Pieter van den Hoogenband (1978-) was de sterkste in de 100 en 200m vrije slag. De Nederlander klopte in de 200m zijn eeuwige rivaal Ian Thorpe (1982-) en scherpte ook het wereldrecord aan. In het koninginnennummer moest tweevoudig Olympisch kampioen Alexander Popov (1971-) eraan geloven. In de halve finale was het wereldrecord al gesneuveld, meteen was van den Hoogenband de eerste die onder de 48 seconden dook. In het kortste sprintnummer tikte hij aan als derde en met de estafette veroverde hij brons in de 4 x 200m vrije slag. Die 50m vrij zag twee winnaars op het podium, noch de aankomstrechters, noch de chrono's konden de Amerikanen Gary Hall Jr (1974-) en Anthony Ervin (1981-) van elkaar scheiden. Vier jaar later veroverde van den Hoogenband opnieuw goud op de 100m vrije slag, pas in de allerlaatste meters zwom hij de razendsnel vertrokken Zuid-Afrikaan Roland Schoeman (1980-) voorbij om hem met 6/100ste van een seconde te kloppen. In de 200m vrije slag en de 4 x 100m wisselslag haalde 'Hoogie' of de 'Flying Dutchman' zilver. Drie keer Olympisch, veertien keer Europees en 54 keer Nederlands kampioen was zijn bilan.

image040.jpg

De 17-jarige Ian Thorpe (1982-) torste in eigen land een zware last op de schouders. Na zijn gewoonweg schitterende voorbereiding verwachtten de Aussies heel wat van hun nieuw idool. En hij deed het goed, op de openingsdag meteen goud op de 400m vrije slag met het wereldrecord als toetje. Een uurtje later dook hij als laatste het water in voor de 4 x 100m wisselslag, met een verscheurende spurt maakte hij de achterstand van zijn team goed en gaf hij de Amerikaan Gary Hall Jr (1974-) het nakijken. Twee dagen later zilver op de 200m vrije slag en meteen daarna startzwemmer in de 4 x 200m vrije slag. Die laatste wedstrijd was opnieuw goed voor een nieuwe wereldtijd. Vier jaar later in Athene goud op de 200 en 400m vrije slag, zilver op de 4 x 200m vrije slag en brons in het koninginnennummer. Vooral die overwinning op de 200m deed deugd, 'Thorpedo' gaf zowel Michael Phelps (1985-) als Pieter van den Hoogenband (1978-) het nakijken. Begin 2007 kondigde hij zijn afscheid aan, moe gezwommen zeg maar. In februari 2011 waagde hij een comeback, maar die ging compleet de mist in. Daarna stapelden de problemen zich op. In 2000 beschuldigde de coach van de Duitse ploeg hem van steroïdengebruik. In 2007 verscheen er een artikel in de Franse krant l'Equipe dat men twee abnormaal hoge waarden van verbonden middelen in zijn bloed had gevonden. In 2012 publiceerde hij zijn biografie 'This is me' waarin hij bekende dat hij omwille van zware depressies zelfmoord had willen plegen en zwaar aan de alacohal was. Begin 2014 pikte de politie hem kort bij zijn ouderlijke woonst van straat, verdwaasd van de pijnstillers en anti-depressiva, waarna hij in een revalidatiecentrum werd opgenomen. In april 2014 kon hij als gevolg van een infectie zijn arm niet meer bewegen en enkele maanden later 'outte' hij zich tijdens een TV-interview.

image041.jpg

Domenico Fioravanti (1977-) was de verrassende winnaar van beide schoolslagnummers. Door gezondheidsproblemen kon de Italiaan zijn titels vier jaar later niet verdedigen, een cardiale hypertrofie hield hem in Athene uit het water.

image042.jpg

De Australiër Grant Hacket (1980-) bleef landgenoot Kieren Perkins (1973-) voor in de 1500m, Hacket tikte aan na machtige 14.48.33, Perkins was goed voor 14.53.59 en ook de Amerikaan Chris Thompson (1978-) dook met zijn 14.56.81 onder de magische 15 minuten. Hackett was pas op 14-jarige leeftijd beginnen zwemmen, maar drie jaar later won hij al een eerste wereldtitel 1.500m in Perth. Tot 2007 bleef hij ongeslagen in dat nummer. In 2008 wilde hij een derde keer goud halen op de Spelen van Beijing, maar Tunesiër Oussama Mellouli (1984-), die dat jaar wegens amfetaminegebruik uit een achttien maanden lange schorsing kwam, stak daar een stokje voor.

image043.jpg

De Amerikaan Lenny Krayzelburg (1975-) won beide rugnummers en de 4 x 100m wisselslag. Krayzelburg’s ouders waren Oekrainse Joden en omdat vader angst had van het antisemitisme in dat land emigreerde hij in 1989 naar Los Angeles, waar zoon Lenny in 1995 het Amerikaans staatsburgerschap kreeg. 'Backstroke King' viel enkele maanden na de Spelen van een loopband, waardoor hij aan de linkerschouder geopereerd moest worden en één jaar niet kon zwemmen. Door die operatie moest hij zijn zwemstijl ook aanpassen en haalde hij nooit meer het peil van voordien.
 
image044.jpg

Net voor de Spelen verbeterde Inge de Bruijn (1973-) meerdere wereldrecords, ze was in Sydney dus topfavoriete. En met recht, de Nederlandse won zowel de 50 als de 100m vrije slag, in beide nummers klopte ze de Zweedse Therese Alshammar (1977-). Ook na 100m vlinderslag stond ze op het hoogste schavotje en met de Nederlandse meiden tikte ze als tweede aan in de 4 x 100m vrije slag. Een jaartje later bevestigde ze haar kunnen op het WK in Fukuoka, alleen werd het goud van de 100m vlinderslag vervangen door dat van de halve afstand. Op de Spelen van 2004 in Athene won opnieuw goud op de 50m vrije slag, maar in het koninginnennummer was dit keer de Australische Jodie Henry (1983-) de beste.

image045.png

Diana Mocanu (1984-) won verrassend beide rugnummers. Wegens ziekte kon de Roemeense haar stunt vier jaar later niet herhalen op de Spelen van Athene.

image046.png

De Australische Susie O'Neill (1973-) was voor eigen publiek de grootste pechvogel. In de halve finales van de 200m vlinderslag brak ze het negentien jaar oude wereldrecord van Mary T. Meagher (1964-) en daarmee werd ze dus topfavoriete om zichzelf als Olympisch kampioene op te volgen. In de finale moest ze echter genoegen nemen met zilver. De Amerikaanse Misty Hymann (1979-), die in 1984 te horen kreeg dat ze astma had, bleef haar ruim een seconde voor. Gelukkig won O'Neill de 200m vrije slag. In totaal kroonde ze zich 35 keer tot Australisch kampioene. Na de Spelen stopte ze met zwemmen en werd ze ambassadrice van de Fred Hollows Foundation, een organisatie van de Australische oogchirurg Fred Hollows (1929-2003) die geld inzamelde om wereldwijd blindheid te voorkomen en te behandelen. Ook de Zweedse autofabrikant Saab en het Amerikaanse Kellogg’s trokken haar aan als blikvanger, terwijl ze zelf een badpakkenlijn ontwierp. 

image047.png
 
Éric Moussambani (1978-) is met voorsprong de traagste deelnemer ooit die tijdens een Olympiade een zwemnummer won. 'The Eel' of 'de aal' uit Equatoriaal Guinea leerde pas in januari 2000 zwemmen, maar ondanks hij nog nooit meer dan vijftig meter had afgehaspeld schreef zijn land hem in Sydney in voor de 100m vrije slag. In de eerste reeks van de voorronde stonden ze met drie op de startblokken, maar zijn twee concurrenten werden door valse starts meteen uitgesloten. The Eel haspelde de twee baanlengten dan maar alleen af, waarbij hij vocht om boven te blijven. Op zeker ogenblik wilden enkele officials zelfs het water induiken om de brave man van een gewisse verdrinkingsdood te redden. Na 1.52.72 tikte hij eindelijk aan, niet alleen meer dan het dubbele van de tijd van winnaar Pieter van den Hoogenband (1978-), maar ook alle finalisten van de 200m vrije slag deden beter dan de chrono van Moussambani. Van de 17.000 aanwezige toeschouwers kreeg hij bij aantikken echter een nooit eerder gehoord oorverdovend applaus.